Johan Monninck presenteert den olden dijck, gelegen tusschen desselfs lant in Hoberinges erve diewelcke gebruijckt wort tott schaepe driften ende om plaggen ende anders uijt het velt te haelen, wederom op te graven ende belooft denselven altijt tott eenen goeden wech te onderholden, des versocht hij wederom die hoeckies onlandes ten beijden sijden des dijcks gelegen, an wallen te moegen opgraven om die selve te bepaeten. Dit blijft staen.