Antwort vp ombillike klagt die de boren van den Rosengorden aver den Dijck greven Henrick Muelert gedaen hebben tegen den erffmarckenrichter vnde de gemene erffg: in den vos versamlet up maendach vor meij anno M.Vc xlviii. Also de boren clagen woo de Dyckgreve van Za[lla]ndt ombehorlick schottinge solde doen vth der hove waer up ick Henrick Mulert den marckenrichter und die gemenne erffg: ter anwordt nijt wijl verholden woe ick eertijts vth de hove geschutt hebbe eer de hove in frede gelacht is met graven vnd wijl bewijsen mijn zelige vader ingelycken oick doen de buren sich tegen mijn wal beclaigt hebben, dat sie wal wolden dat ick de hove wolde laten utgraven se wolden mij gerne wedder werck doen so hebbe ick solks gedaen welker mij wal gecost hefft aver de L golt gulden. Dan Johan van Rechteren und de tolner van wegen der stadt van Swolle hebben mij wedder werck gedaen, dan de boren gelegen in de Heuslaege de graven van mij begert hadden wolden daer doe ick mit graven graven was nijt i st: to betalen. Her marckenrichter mogen U L mit sampt den erffg: bedencken dat sie wolden mijn lant weten vnd mij daer nijt van geven vnd beger van U Her marckenrichter de boren daer met recht daer to geholden mogen w[e]rden mij behorlich wedder werck to done, baven dat met oren beesten mijn graven wedder to gedreven dat doch solckes nijt behort en hadde vnd gedenck den graven wedder op te maken und mijn landt allene in frede to holden vnd licht nijt in Dalfsen, dan int kerspel van Zwolle vnd hefft met de marcke van Dalfsen gijn doen und is sijn egen geslagenlant und gedencke mijn lant met rechte allene te gebrueken buten besperinge van de buren van Dalffsen, begeer noch heer marckenrichter U.L. de boren onderrichten wijllen dat sie met oren beesten uth mijn lant bliven und woe sie mij wedder werck doen wyllen het sij mijt tuinen offt mijt  graven, bijn ick wal to geneget daer mede ick eens vor all het mijne allene mach holden. Angaende mijn schape up het venne nijt solden mogen gaen hebbe ick vp mijn egen venne eijn schot getymmert vnd op mijn egen gront gesath und is eijn venne xii roden breet und geet op hen na den uthoff van Swarte Water toe daer de van Ruufenne angaen, und hebben newerlde dar wat van genoten dan allene bij den boren van Dalfsen gebrueket doch heer marckenrichter hebbe ick noch xv venne ijn mijn gehoot de ick met mijnen schapen op unde neer mach driven, als men in desser bij gelachter cedele sijen mach also dat wij daer meer vennen hebben dan die van Dalfsen vnd moten alle onse onraet daer to maeken, weer wal eijn kleglick werck dat solden moten lijden andre lude dat onse bedreven vnde wij selvett nijt des doch all contrarie weer tegen recht vnde reden vnd so veer mijn schape daer nijt en gangen gedencken wij onse vennen nijt langer to vergeves laten gebrueken vnd de beeste met recht daer aff thalen so doch onse vennen altijdt tegen onsen danck bij de van Dalfsen gebruekt bint me oren beesten also wij unse torff nummermeer met frede to huis konnen krigen avermijts den torff dale gestoten word und wij daer aver onse vennen moten dorgraven vnd spliten dat tot onsen groten achterdeele vnd verderfflicken schaden is vnde so veer mijn schape daer aff quemen bynnen wij samen gesloten de venne to verpachten. Doch ick begeer her marckenrichter mijn schape mogen gaen so ick alle de vennen verpacht hebbe best U.L. met sampt de erffg: wedder bij een comen so veer ick solkes alsdan met rechte nijt geschermen en kan wijl ick mij daer ijn holden alst behoren sall und begeer her marckenrichter dat U.L. de boren wyllen onderrichten alles ombilliks und quaet vornemen wyllen afstellen up my nijt nodich sij M.G.H. offt den landrosten anter open. V.L. Guetwilligen Henrick Muler Dyckgreve van Salland.